Van zolang ik mij kan herinneren is er triatlon in mijn leven. Mijn allereerste triatlonherinneringen gaan terug naar midden jaren 80. Toen was het nog als supporter nummer één van nonkel Jan (één van de allerbeste triatleten van dat moment met oa 6 Belgische titels en in 1987 en 1988 resp. 4 en 5de op het WK in Nice). Mijn vader nam me mee naar elke wedstrijd van Jan. Mannen als Fons Hamblok, Didier Volckaert, Rob Barrel, Karel Blondeel, … waren mijn idolen.
Ik wist al heel snel dat ik later zelf ook triatleet wou worden. In 1992 nam ik aan het Zilvermeer in Mol voor de eerste keer deel aan een individuele triatlon. Het jaar daarna heb ik mij aangesloten bij de Antwerpse triatlonclub (Atriac) en ben ik ook stilletjes aan beginnen trainen. In 1995 mocht ik samen met oa Benneke Mariën gaan trainen bij Paul van den Bosch in het ASLK-Eddy Merckx team. In de jeugdreeksen was het meestal een tweestrijd tussen Ben en mij. Dat Ben begin jaren 2000 het leven liet in een verkeersongeval zal altijd één van mijn zwartste herinneringen blijven. Onder de vleugels van Paul heb ik mij 10 jaar rustig verder kunnen ontwikkelen. Tijdens deze periode heb ik ook regelmatig kunnen trainen met Dirk van Gossum, Marc Herremans en later ook Peter Croes. Een periode waarin ik met vallen en opstaan heel veel heb geleerd.
Ondertussen werd ik verscheiden malen Belgisch kampioen. Eén van mijn mooiste herinneringen van die periode was het WK juniors in 1997 in het Australische Perth. Alleen, als 17jarige naar Australië reizen en als eerste jaar junior 14de eindigen was een hele belevenis.
Begin jaren 2000 begon het de lokroep van de lange afstand luider en luider te klinken. In 2002 startte ik na een jaar met wat blessures op het WK lange afstand (3/4) -23 in Nice. Zonder daarvoor ooit meer dan een kwart triatlon te hebben gedaan eindigde ik er 3de. In 2004 nam ik in Frankfurt deel aan mijn allereerste Ironman. Ik werd er 9de in 8.43. Voor mij eindigden enkel absolute wereldtoppers zoals De Boom, Reid, Zack, Helriegel, Brown, … . Vanaf toen wist ik wat ik echt wilde doen. Ironmans!! Na mijn negende plaats in Frankfurt stond ik in oktober 2004 voor de eerste maal aan de start van de Ironman van Hawaii. Gedurende 5 opeenvolgende jaren ( 2004 tot 2008) lukte het mij om me dankzij dichte ereplaatsen in IM Klagenfurt, Zurich en Lanzarote bij de pro’s te kwalificeren voor de Ironman van Hawaii., waar ik in 2007 12de werd. Met Marc Lamberts als trainer lukte het mij om vanaf 2004 elk jaar een beetje beter te worden, met als ultieme bekroning mijn eerste Ironman winst op het eiland Lanzarote in 2008!
